Tentoonstellingen » Textielmuseum Weblog

Royal damask : design Margot Berkman

By: Caroline Boot, curator

Today we did the installation of a small presentation of the Royal damask of Margot Berkman in our DamaskWeaving mill. It was woven in the TextielLab.

In honour of the recent coronation of king Alexander artist Margot Berkman was involved in two special projects. In addition to the ornamental fencing that she created for the commemorative lime trees planted in towns across the Netherlands, she also found time to design an ornate royal damask. Our product developer Stef Miero assisted her in the execution of the table linen.

The symbolism incorporated in the fencing can also be found in Berkman’s lustrous white and white-orange damask. Inspired by the transparency of old lace and medieval calligraphy, her design incorporates elements that refer to the history of the Dutch royal family, known as the ‘House of Orange’. With its fruit and blossoms, the orange tree symbolises determination, immortality and solidarity, while the crown and sceptre are royal symbols. Both motifs appear in the damask.

The TextielMuseum continues to honour the tradition of giving memorial fabrics, providing designers and artists with a unique opportunity to develop modern designs in the TextielLab. The latest offering is a beautiful set of custom-made royal damask for the new monarchs, Alexander and Màxima, by the TextielMuseum and Margot Berkman.

The royal damask is also on sale in the TextielShop. It comprises a tablecloth, runner and napkins and is made of 50% linen and 50% cotton. The napkins are available in two colours; classic white and festive orange.

Turkish red & more: why a librarian loves this exhibition

BCXSY, table linen 'New Perspectives' (detail) embroidered in the TextielLab collection TextielMuseum Tommy Fotografie

By: Jantiene van Elk

As a librarian I want to share books from the library collection and the knowledge and beauty they contain with as many people as possible. So to me it’s special when these books are used to develop new products by designers. Showing the books used by the designers in the exhibition Turkish red & more, gives them another meaning. The books no longer are information sources, but also inspiration sources and beautiful objects. To me, old books always are beautiful objects, and now our visitors can see that as well.

Boaz Cohen (1978) and Sayaka Yamamoto (1984) are the Eindhoven-based design studio BCXSY. They are fascinated by the relationship between old and new, and between traditional and avant-garde. The traditional, richly laid dining table and the festive feeling that it evokes, is the starting point for their ‘New Perspectives’ project. Motifs such as artichokes, fish and shellfish, derived from the lavish spreads depicted in 17th-century still lives, were embroidered onto pristine white table linen using a computer-controlled embroidery machine.

Antique, hand-embroidered table linen or bedding, sometimes decorated with openwork patterns and elegant monograms, found in the museum collection, were sources of inspiration. In the library there is a collection of craft books from the early 20th century, with the type of embroidery which inspired Boaz and Sayaka. Here you can see some pictures from these books.

The designers even embroidered individual monograms, allowing users to mark and personalise their table linen, as was customary with damask.

Turkish red & more : Minale Maeda

A modern replica of a Victorian zoetrope

By: Jantiene van Elk, librarian

The zoetrope device was used in the early days of film to create the illusion of movement from a rapid succession of still images. The zoetrope was developed in 1833. The photographer Eadweard Muybridge developed a similar technique to show moving images, the Zoopraxiscope in 1879.

Muybridge’s career starts with photographs of Yosemite Valley which made him world famous. In 1872, the former governor of California Leland Stanford, a businessman and race-horse owner, hired Muybridge for some photographic studies. The governor wanted to know whether the horses have all feet in the air in trot and / or gallop or not. In this assignment Muybridge developed new photographic techniques to capture pictures of movement. Short exposure time of the film made it possible to ‘freeze’ the movement of the horse. When the images were shown in succession in the Zoopraxiscope, they give the idea of movement. The Zoopraxiscope pre-dates other techniques to show moving images.

The design studio Minale Maeda is one of the studio’s / designers invited to work with the museum’s collection for the exhibibiton Turkish Red & More. Minale Maeda began its research by looking for designed textiles in the museum collection: from the figurative to the abstract. The designers are fascinated by textile’s narrative elements, from the texture, colours and patterns, to the weaving and printing techniques. The designers from this studio were also fascinated by the zoetrope and the pictures of movement by Muybridge, The designers applied the idea of frozen movement to fabric, by digitally printing with a number of patterns borrowed from the museum collection. Digital technology, both in printing and in weaving, made it possible to slightly alter the patterns over a whole roll of fabric. No need to repeat the pattern as was the only possible way with Jacquard looms.

As Domus web wrote:

So why not make the patterns change similarly to images put in sequence and create an animation in the fabric, expanding the narrative quality of patterns and breaking up the monotonous part of the repetition, without going out of pattern.

The fabric was used to upholster a round bench. When the bench rotates, the patterns start to ‘move’. The same principle is applied to table linen, recalling Chris Lebeau’s ‘Narcis’ design from 1908.

Rotterdam-based Minale Maeda comprises Mario Minale (1973) and Kuniko Maeda (1976), both graduates of the Design Academy Eindhoven.

You can find more information on Muybridge in a book and on this website with an introduction to Muybridge’s works in historical and social context and information on the international collections that house them, by Kingston University and Kingston Museum in the United Kingdom.

Turkish red & more : macramé

Door: Caroline Boot, conservator en Jantiene van Elk, bibliothecaris

Er wordt weer volop gehaakt, gebreid, gepunnikt en geknoopt! Het ambacht is ‘in’ en weer helemaal terug van weggeweest! Vorige week was er een bijlage van NRC Handelsblad gewijd aan dit fenomeen. Erg interessant! De bijlage is verschenen bij de tentoonstelling Hand Made in museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam.

In het TextielMuseum zie je regelmatig werk van kunstenaars en designers die, geïnspireerd zijn door oude technieken. Borduren, kantklossen en weven zijn niet meer stoffig. In de tentoonstelling ‘Turkish red & more’ is dit goed te zien. Voor deze tentoonstelling nodigde ik (CB) een vijftal ontwerpstudio’s uit om in ons TextielLab nieuw werk te gaan maken op basis van onze museumcollectie. De resultaten zijn nu te zien en worden na afloop van de tentoonstelling opgenomen in onze museumcollectie. Het mes snijdt hierbij aan twee kanten: de ontwerpers krijgen de gelegenheid om hun experimenteerdrift bot te vieren op de meest geavanceerde machines en wij kunnen de collectie aanvullen met mooie producten! Het BKKC heeft deze projecten gesubsidieerd. Op deze weblog en op Pinterest kun je de inspiratiebronnen van de ontwerpers zien.

Het gaat om werk van talentvolle ontwerpers, de meesten nog niet lang afgestudeerd aan de Design Academy of de Rietveld Academie. Caroline heeft de meesten gespot op de jaarlijks terugkerende Salone del Mobile in Milaan. Binnenkort start de Salone del Mobile weer. Een aantal medewerkers van het museum zal de Salone bezoeken en ik (CB) zal er zeker verslag doen…

In de tentoonstelling zie je hoe oude technieken inspiratie zijn voor nieuw design. Maar in de maand april kun je ook zelf aan de slag. De maand april krijgt van het TextielMuseum de titel ‘MacraMEE’. De knooptechniek macramé is weer ‘in’. Lees er meer over in dit artikel op Etsy.com (etsy.com is trouwens een interessante website, waar mensen hun eigen gemaakte producten verkopen, begonnen in de V.S., maar nu ook steeds groter in Europa, net als het nieuwere http://nl.dawanda.com/). Ook organiseert het museum een ontwerpwedstrijd voor MBO-studenten: i CONTEST. MBO studenten ontwerpen een accesoire met een van de volgende technieken: knopen, macramé en koorddraaien. Kijk voor inspiratie op http://pinterest.com/textielmuseum/i-contest-2013/

Turkish red & more : Formafantasma

Door: Caroline Boot, conservator

De prachtige, door Studio Formafantasma vormgegeven, tentoonstelling ‘Turkish red & more’ ontlokte vorige week een delegatie van Ikea een groot compliment: ‘Wat een fantastisch museum is dit: het combineert de traditie (stukken uit de collectie) met eigentijdse vormgeving, geproduceerd in huis, namelijk het TextielLab.’ Men had dit nog niet veel gezien! Wij stonden natuurlijk te glimmen van trots!! Met deze tentoonstelling haakt het TextielMuseum in op ontwikkelingen in de ontwerpwereld om tradities, de eigen geschiedenis en vakmanschap een plaats te geven. Het gaf jonge ontwerpers de opdracht om, uitgaande van de rijke museumcollectie, een aantal producten te ontwikkelen.

Zo ontwikkelde Studio Formafantasma (Eindhoven), onlangs uitgeroepen als één van de 20 meest talentvolle en promising ontwerpbureau’s in Nederland, het project ‘Turkish red’. De naam van de tentoonstelling is hieraan ontleend. Het zogenoemde Turks rood, een uitgesproken helderrode tint gemaakt van meekrapwortel, is een van de meest onderzochte kleuren in de textielgeschiedenis. Deze verfstof werd ontwikkeld in India, en vond later zijn weg naar Griekenland en Turkije. De heldere kleur viel in de smaak bij uiteenlopende culturen en groeide uit tot een van de eerste voorbeelden van globalisering.

Stalen uit verschillende stalenboeken uit de Driessen collectie

Grasduinend door het archief van de historische collectie van het TextielMuseum, raakte Studio Formafantasma gefascineerd door de Driessen-collectie: notitieboeken, stalen en proefdrukken over textielverven en -bedrukken. Formafantasma liet 17 zijden doeken helder rood (Turkish red) verven met meekrapwortel. Er werden ontwerpen op gedrukt, ontleend aan de patronen uit de boeken van Driessen en andere visuele verwijzingen naar de geschiedenis van Turks rood. De titel van het project, BTMM1541, verwijst naar de codering van de boeken in het archief van het museum: de 17 zijden stoffen zijn in lijn daarmee ontworpen als de pagina’s van een boek met een voor- en achterplat.

Afbeeldingen gevonden in de Driessen stalenboeken

Lees hier meer over BTMM1514:
http://disegnodaily.com/news/btmm1514-turkish-red-by-formafantasma
http://www.domusweb.it/en/news/formafantasma-turkish-red-

Video’s:

Turkish red & more : Merel Boers


Merel Boers/Studio Miss Blackbirdy: ‘Sketching on my dress’ Outfits, sketches and embroideries. photo: Tommy Fotografie

Based on a very personal world of girls, black and white flowers, birds, gossamer threads and structures, Merel Boers’ work – in which fashion and illustrations are intertwined – provides an enchanting escape from reality. For the TextielMuseum, she was inspired by examples of tatting and macramé from the museum collection.The library has a collection of craft books from the 19th and 20th century which Merel found very inspiring.

Merel Boers designed ornamentation, which was embroidered onto water-soluble material using a high-tech embroidery machine. When the material dissolved, graceful flowers and plants made from black threads were left behind. Derived from the aesthetic language of Art Nouveau, they recur in the resulting delicate outfits. The designer’s refined signature style is unmistakably evident in the final product. She offers us a glimpse into her imaginary world, where her sketchbook seems to have come to life.

In the exposition you can see the beautiful Art Nouveau fabrics which inspired Merel. Designs for batik, damask, upholstery, wall hangings, and curtains with butterflies, flowers, asters, swans, dragonflies, stars, and rosehips by influential designers from the start of the 20th century: Theo Nieuwenhuis, Michel Duco Crop and Chris Lebeau.

Merel Boers (1981) graduated in 2006 from the Gerrit Rietveld Academy in Amsterdam. The charming icon from her graduation collection, Miss Blackbirdy, has been the central figure in her designs and illustrations ever since.


Several pages from craft books from the library

ROUGH : Timbre Variable door Nico Parlevliet

Door: Nico Parlevliet

Opgegroeid aan de kust, met het geluid van de branding in mijn oren, ben ik me er nu van bewust dat daar de kern moet liggen van mijn fascinatie voor beweging en het speelse, toevallige element daarin. Als kunstacademie student (1975-79) was ik gedreven en gemotiveerd om vat te krijgen op alles wat veranderlijk was. Zonder ooit van Montaigne gehoord te hebben, had ik een idee ontwikkeld wat neerkwam op: ‘Het enige wat zeker is, is dat alles onzeker is’. Daarom boeide beweging en verandering me mateloos. Ik probeerde dat vast te leggen, met fotografie, met tekenen en schilderen, met film. En tegen het eind van mijn studie met een combinatie van dat alles; in installaties. Uiteindelijk benader ik begrippen als ‘relatie’, ‘energie’ of ‘zwaartekracht’ vanuit de beweging. Zo ook is ‘Timbre Variable’ (1988) ontstaan.

Allereerst als een poging om de zwaartekracht een stem te geven. Nadat een object is vol geblazen, zorgt het gewicht van de toeter ervoor dat de lucht langs trillende koperplaatjes ontsnapt en geluid maakt. In ieder object met net een iets andere drieklank. Naast dat ik gewerkt heb met textiel en een rubberachtige verf en zink en soldeer, heb ik de klanken achter de piano zodanig gecomponeerd dat in ieder object twee klanken terugkomen van het naburig object, waardoor je een langzame verschuiving van de klank hoort als je tussen of langs de objecten loopt. Het timbre in de ruimte varieert.

Dordrecht, 19-02-2013

Website: http://www.parl.nl/

Facebook: https://www.facebook.com/nicoparl

Turkish red & more: introducing the designers


Lenneke Langenhijsen	Studio Formafantasma

Merel Boers

Last year five designers / design studios visited the TextielMuseum often on invitation of the TextielMuseum. The young designers were invited to develop a number of products using the museum collection as a source of inspiration. The library collection was also researched thoroughly by the designers. For us as curators, librarians and other colleagues involved in the collection it was a joy to show these beautiful objects and books. As it is a joy to put them on show for the next exhibition: Turkish red.

The designers searched our collection database, got exclusive tours through the museum depots with curator Caroline Boot and visited the museum’s library. Here you can see them at work, researching and getting inspiration.

These are the designers:

Lenneke Langenhuijsen


BCXSY	Minale Maeda

More information on the exhibition in Dutch or English. We will publish more information on the designers and the TextielMuseum’s collection on this weblog during the exhibition.

You can search the museum collection via our Collectiezoeksysteem. You can request to do research in our collection of sample books via the library. Here you can find more information on the library.

JANTAMINIAU : reflections by the curator

By : Suzan Russeler, curator of the exhibition

The last weekend of the exhibition The Craftsmanship of JANTAMINIAU is coming close. It offers a total experience of the outfits the designer developed in the TextielLab of the museum. On Monday all outfits will be wrapped into white clothing covers, so take your chance.

In summer 2011 I first visited the studio of JANTAMINIAU, beautifully located in the lake region north to Utrecht, to talk about the possibilities of an exhibition. It was the wish of Jan Taminiau himself to zoom in on his craftsmanship and the couture pieces he developed in the TextielLab. As a curator I understood that choice however it also left me with some dilemma’s: how to visualize that craftsmanship and technical inventiveness? How to deal with the fact that we would show around 20 outfits?

The first step was to set out a commission to filmer Roel van Tour to portrait the work of Jan in the TextielLab. In Roel’s film you can only dart a glance at the designer.

Roel van Tour The main focus is on the three product developers, while at work explaining the creative, unconventional approach of Jan concerning materials and techniques. Filmed with a beautiful light, like that of 17th Century Dutch painters, as a viewer you are sucked into the images. Besides the innovative side of the work of JANTAMINIAU we also highlight the other aspect of his work: time consuming handicraft. In the Broderie d’art workshop – part of the exhibition room – visitors are instructed to embroider themselves, stimulated by a view into the studio of the master himself.

The photograph brings the studio into the exhibition room, while the TextielLab is a sort of prolongation of the exhibition room, as Milou van Rossum mentioned in her review for the NRC Handelsblad.

JANTAMINIAU : bericht van Toeps blog

Door: Toeps, modefotograaf, hoofdredacteur Fashionmilk.com, scout voor Donna Models Tokio, handmodel, achtergrondacteur, blogger.

“Hoi meneer Taminiau, mag ik één vraag stellen? Hoe heet dat model op de poster?” – “Dat is Sylvia van der Klooster, al 100 jaar mijn muze, ze sluit al mijn shows!” Oeps. Ik viel even door de mand als vreselijke mode-n00b. Maar ach. Nu weet ik het wel, en dat is mooi, want nu kan Fashionmilk een item schrijven over de tentoonstelling in het Textielmuseum waar Romee en ik vandaag waren.

Ik kwam omdat ik was uitgenodigd. Dat klinkt wel heel ongeïnteresseerd, maar zo bedoel ik het niet. Toen ik nog op school zat, vond ik het best leuk om naar musea te gaan. En laatst was ik met Maarten nog in het geldmuseum. Maar ik bedoel: Ik kwam, omdat dit een van Fashionmilks eerste pers-uitnodigingen was. Een event, waarvoor we eens niet ons zélf hoefden uit te nodigen. En nog wel via Spice PR! Ik voelde me zo ongelofelijk serieus genomen dat ik hoe dan ook wilde gaan, al wist ik niet of we er iets aan zouden hebben voor Fashionmilk. Wij schrijven immers over modellen. Maar gelukkig was daar dus Sylvia van der Klooster, die ook op hele leuke animaties te zien is. Die animaties gaan wij morgen of zodra we ze hebben op Fashionmilk plaatsen, en ziedaar, iedereen blij.

En oh, wat is die Jan Taminiau toch een schatje! Hoe hij me, zoals ik in de eerste alinea schreef, vertelde dat het betreffende model Sylvia was, was helemaal niet zo van: “Oh. My. God. You stupid bitch!” Hij begon te stralen toen hij over haar sprak, “ze is mijn muze…” Een hele goede muze, die de ontwerper na jarenlange samenwerking nog steeds weet te boeien. Naast liefde voor zijn muze heeft Jan ook liefde voor zijn vak. Dat werd nog eens verteld door Hubert Barrère, korsettenmaker en artistiek directeur van embroider Lesage. Le-wie? Nou, de stoffenmaker voor Dior, Karl Lagerfeld en noem de hele modebizz maar op. En voor Jan dus. Ik had er eigenlijk nooit over nagedacht. Stoffen maken. In Project Catwalk gaan ze naar de Albert Cuyp en trekken ze daar een winkel leeg. Maar grote ontwerpers bedénken stoffen. Laten stoffen ontwikkelen. Zitten uur na uur, dag na dag met naald en draad te pielen. Al tijdens zijn studie kwam Jan Taminiau in het Textielmuseum in Tilburg om te werken aan zijn collecties. Het is logisch, maar ik had er nooit bij stilgestaan.

Na de lezing konden we de expositie gaan bekijken. Even was ik teleurgesteld. “Verboden te fotograferen”, stond er op een bordje. “Mag ik geen foto’s maken?”, vroeg ik aan de vriendelijke persdame van het museum. “Eigenlijk niet, maar vandaag wel.” Ik was gelukkig niet de enige. Bij elk jong meisje vroegen we ons trouwens af: Studente of blogger? Of allebei, dat kan natuurlijk ook.

De tentoonstelling bestond verder uit een film, een soort grote kijkdozen waarin jurken ronddraaiden en een ruimte met vier poppen en spiegels. In het textielmuseum wordt gewerkt aan nieuwe technieken, terwijl ook de oude textielfabriek prachtig tot z’n recht komt. Aanschouw.

Zeker de moeite waard dus! Wil je ook gaan kijken? De tentoonstelling is nog tot 27 januari 2013 te bewonderen. Maar dan wel zonder echte Jan.

Het bericht is ook te lezen op Toeps’ blog: http://www.toeps.nl/blog/2012/10/het-ambacht-van-jan-taminiau/