Borre Akkersdijk experimenteerde, op uitnodiging van het museum, de laatste weken op de grote rondbreimachine in het TextielLab met het maken van dik opgevulde breisels. Speciaal voor zijn project werden zogenoemde bandfournisseurs aan de machine bevestigd. Hiermee is het mogelijk breisels te maken die met vuldraden worden opgevuld. Het ontwerp dat hij wilde maken is via tekeningen en photoshopbestanden aangeleverd. Om de dikte van de stof tot stand te krijgen opperde hij zelf wat ideeën. Er bleek al snel een wederzijds begrip te zijn voor hoe en wat er gebeuren moest.

Wat de materialen betreft was er zeker nog wat onderzoek nodig. Na de materiaaltesten werden er proeven gedaan om het volume, dat de ontwerper voor ogen had, te krijgen. De materialen die gebruikt worden zorgen voor het resultaat. Als de stof uit de machine komt ziet deze er vlak uit maar na het stomen krimpt de stof en ontstaat het volume. Het breisel bestaat uit katoen en nylon. De nylon speelt een belangrijke rol bij het stomen want hij zorgt voor de gevraagde krimp. De katoen blijft zijn waarde behouden en komt dus naar boven.

Wat als laatste nog erg belangrijk is, is dat de kleurmengingen de stof nog levendiger en spannender maken. De mengingen zijn echter uit nood geboren. De kleuren die standaard aanwezig zijn bleken niet genoeg en ook wel saai. Door de mengingen ontstonden kleuren waar we vrolijk van worden. We hebben de samenwerking met deze ontwerper ervaren als leerzaam en interessant. Valt zeker wel te vermelden dat het belangrijkste van alles is dat je “dezelfde taal spreekt”.

Bertjan Pot schrijft het volgende op zijn website:

‘During my study at the Design Academy Eindhoven I really enjoyed being taught how to weave and knit and I still think this is reflected in my work. I think that one of the reasons why textile is so interesting to me is that it is interesting on all levels. If you look at it with a magnifying glass, or just up close, or from a distance, as a piece or garment that someone is wearing or as a curtain with a nice texture on it seen from the other side of the room.’

Onze conservator Caroline Boot heeft Bert Jan Pot gevraagd om tafelgoed te ontwerpen en dit uit te laten voeren in het TextielLab. Letters worden bij het weven meestal als plaatjes gezien. Omdat ieder draadje programmeerbaar is, was het voor Bertjan Pot een intrigerend gegeven om letters juist vanuit weefbindingen (de wijze waarop van inslag- en kettingdraden elkaar kruisen) te construeren. Vanuit deze gedachte ontwierp hij een font (een lettertype). Na veel proeven is het gelukt de (kleine) letters duidelijk te weven. Ook na het wassen van het tafelgoed blijft de tekst te lezen. Hij gebruikte zijn font voor een tafellaken dat geheel met tekst is gevuld. Het moest een ‘onzinnige’ tekst zijn en omdat hij toch zijn teksten van het internet plukte kwam hij op Wikipedia terecht. In het tafelgoed zijn ca. 10 tot 15 wiki’s verwerkt, zoals de wiki van wikipedia, de wiki van Michael Jackson en van Haiku. De boodschap van dit product is de totstandkoming van de letter, niet de inhoud van de tekst.

In ons confectie-atelier worden de producten netjes afgewerkt. Het tafelgoed (een tafellaken met 6 servetten) zal straks te koop zijn in de TextielShop (prijs euro 199.50).

Deze week is Guus Kusters bij productontwikkelaar Frans Verbunt geweest om een eerdere tuftproef voor een karpet, die niet zo geslaagd was, een nieuwe bewerking te geven. Ze hebben de proef nu bewerkt met pigment wat hij meestal gebruikt om conen mee in te verven. Het tuftsel is allereerst met hulpmiddelen, aan de achterzijde, voorbehandeld: met de plantenspuit om vervolgens het met heet water aangelengde pigment er ook met de plantenspuit op aan te brengen. Deze proef hoeft niet gefixeerd te worden, wat bij een eerdere printproef voor nogal wat problemen zorgde. Na het latexen hoeft het geheel alleen nog gespoeld te worden om eventuele overtollige verf weg te spoelen. Deze werkwijze past in de oorspronkelijke opdracht aan Guus Kusters en Maarten Kolk, om vanuit het oogpunt van duurzaamheid een product te ontwikkelen. Voor deze proef is namelijk minder dan 1/3 van de hoeveelheid pigment gebruikt, die normaal gesproken nodig is om de desbetreffende garens op een cone te verven.

De proefstaal ziet er goed uit en zal worden getoond op de tentoonstelling ‘The making of…’.

Jan Taminiau werkt vaak in het TextielLab. Voor de opening van de Fashion Week heeft hij een aantal outfits gemaakt in het Textiellab. Het idee was om een aantal jurken te weven bestaande uit vier of meerdere lagen. We hebben samen lang achter de computer gezeten. Er is één ontwerp gebruikt en door de contouren van de jurken uit te tekenen op verschillende plaatsen in het ontwerp hebben de jurken dezelfde sfeer gekregen. De stiklijnen, die normaal worden gebruikt om onderdelen aan elkaar te naaien, maar hier alleen dienen om te markeren waar de stof los zit en waar de lagen weer vast zitten, werden aangegeven in verschillende kleuren. Door elke kleur een verschillende functie te geven konden we jurken maken die niet meer geconfectioneerd hoefden te worden. Je kon ze zo aantrekken als ze van de weefmachine afkwamen. Bijvoorbeeld kleur geel betekent laag één en twee met elkaar verbinden, terwijl groen duidt op het verbinden van alle lagen met elkaar.

Er is veel geëxperimenteerd met materialen. Door uiteenlopende garens te gebruiken zijn er verschillende effecten en structuren verkregen. Zo is er gebruik gemaakt van reflecterende garens, glow in de dark garen en van nog veel meer soorten garens. We hebben ook garens getwijnd om de stoffen wat meer body te geven, want sommige delen in een jurk moesten wat stugger zijn en andere delen moesten juist heel mooi vallen Door delen van het dubbelweefsel gedeeltelijk weg te knippen en op een bepaalde manier te vouwen kun je bepaalde effecten krijgen. Er zijn door Jan ook lagen weggeknipt waardoor je transparante delen krijgt in de jurk.